The voice of Yerevan community

Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանի գեղեցիկ վայրերից մեկն էլ «Հաղթանակ» զբոսայգին է, հատկապես փոքրիկների համար այն ուղղակի հեքիաթ է: Իսկ ի՞նչ գիտենք այս այգու մասին: Հաղթանակի զբոսայգին իր առաջին այցելուներին սկսել է ընդունել 1950 թվականի նոյեմբերի 29-ից։ Նույն օրն այգում բացվել է Ստալինի արձանը, սակայն 1962 թվականին Ստալինի արձանն ապամոնտաժվել է, և արձանի տեղում տեղադրվել է Արա Հարությունյանի հեղինակած «Մայր Հայաստան» արձանը։ Այն  մարմնավորում է անկոտրում ռազմական ոգու, հայրենիքի պահապան հրեշտակ հայ մոր հավաքական կերպարը։ Մայր Հայաստան հուշարձանի բնորդուհին Եվգենյա Մուրադյանն է: Նա 17 տարեկան էր, երբ քանդակագործը նկատեց նրան և աղջկա մայրիկին պատմեց իր ծրագրի մասին։ Սակայն մայրը թույլ չտվեց, քանի որ այդ ժամանակ ընդունված չէր երիտաարդ տարիքում բնորդուհի լինել: Պարզվեց Արա Հարությունյանը Եվգենյայի եղբոր ուսուցիչն էր, և Եվգենյան եղբոր հետ այցելեց արվեստանոց: «Նկարիչը խորաթափանցորեն տեսել և արտահայտել էր այն, ինչ թաքնված էր իմ մեջ, այն, ինչ անհասկանալի էր նույնիսկ ինձ համար»,- խոստովանել է...

Հայաստանն աշխարհի այն եզակի երկրներից է, որը ներկայումս էլ շարունակում է պահպանել և՛ իր մշակութային կոթողները, և՛ դրանց մասունքները։ Հատկանշական են Երևանի Քանաքեռ-Զեյթուն վարչական շրջանում գտնվող եկեղեցիներն ու հուշարձանները, որոնք մինչ օրս գործում և ապշեցնում են անցորդներին։ Հ այ առաքելական եկեղեցիների շարքում առանձնանում է Սուրբ Հակոբ եկեղեցին, որն ընդգրկված է Քանաքեռ-Զեյթունի պատմամշակութային հուշարձանների ցանկում: Եկեղեցու արևմտյան պատին փորագրված «ՌՃԽԴ» գրությունը փաստում է, որ այն 1685թ-ի շինություն է: Մոտավորապես 200 տարի անց եկեղեցուն կից սկսելէ գործել Սահակ Պարթևի անվան թեմական դպրոցը։ Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի Ինքնատիպ է նաև 1695թ.ին զեյթունցիների ջանքերով կառուցված Սուրբ Աստվածածին եկեղեցին: Նախկինում կառույցը պատկանել է միաբանությանը. այն ունեցել է միաբանական բնակարաններ և պարսպապատով շրջափակված վանական այլ շինություններ։ Խորհրդային ժամանակաշրջանում աղոթատունը դադարել է գործել՝ դառնալով պահեստ։ Անկախությունից հետո այն վերանորոգել է պատմական հուշարձանների պահպանության ...

    Ամառային երեկո էր, ընկերներիս հետ զբոսնում և աղմկում էինք Երևանիս լուսավոր փողոցներում, մեղմ քամին շոյում էր մեր վարսերը, յուրօրինակ ձայներ արձակում, ասես նա նույնպես ցանկանում էր մասնակցել մեր զրույցին: Իսկ թեման հետևյալն էր՝ մեր բնակավայրերն ու վարչական շրջանները: Այդ պահին իմ ուրախությանը չափ ու սահման չկար , քանի որ ես Քանաքեռ֊Զեյթունից էի , իսկ մենք զբոսնում էինք հենց այդ վարչական շրջանի փողոցներով՝ Պարույր Սևակ, Ռուբինյանց, Ահարոնյան, Դավիթ Անհաղթ, Ազատության պողոտա, Թբիլիսյան խճուղի… փողոցների հենց այս հերթականությամբ մի ամբողջ օր զբոսնեցինք Քանաքեռ-Զեյթունում, և ամբողջ ընթացքում ես մի վայրկյան ձայնս չկտրեցի: Ի մ բնակավայրը գտնվում է քաղաքի հյուսիսարևելյան մասում, բլրի վրա։  Գիտե՞ք այն ը նդհանուր սահմաններ ունի Ավան, Արաբկիր, Կենտրոն և Նոր Նորք թաղամասերի հետ։ Արտաքին սահմանով այն հարևան է Արագածոտնի և Կոտայքի մարզերին։   Ընկերներս կարծում էին, թե մի օրը բավական է ամբողջ Զեյթունը տեսնելու համար, բայց նրանք վերջում հասկացան, որ նույնիսկ կեսն էլ չէ...